Etykiety

Moja książka

Wrażenia i chwile

 150422 Dzisiaj jest umowny dzień premiery mojej nowej książki.    „Książka jest o wrażeniach, o przeżywaniu zwykłych dni i zdarzeń, o chwi...

czwartek, 28 listopada 2019

Kaczawskie górki i spotkanie

231119
Ze Świerzawy na Skowrońca. Zbocza Gajowej, wieża widokowa na Zawadnej, poszukiwanie przejścia przez wąwozy na północ od miasta, powrót, spotkanie w bibliotece.


Ponieważ popołudniu miałem spotkanie autorskie w Świerzawie, nie planowałem długiej trasy. Samochód zostawiłem na parkingu przy bibliotece, i zaciągnąłem Janka na Skowrońca. Ledwie parę tygodni temu poznałem to ładne wzgórze wznoszące się nad miasteczkiem, a dzisiaj, w chmurny dzień późnej jesieni, niepewny swoich wrażeń, zobaczyłem je nie brzydsze niż wtedy, gdy patrzyłem na nie ozdobione zielenią i słońcem. Oczywiście jego dzisiejsza uroda była skromniejsza, ale przecież mam w pamięci chwile złotego października tutaj spędzone, i one dodawały barw dzisiejszemu obrazowi Skowrońca.




Myślałem o poznaniu pól i jarów na południe od wzgórza, ale wydało mi się, że Janek spogląda na widzianą stamtąd wieżę na szczycie Zawodnej (lub Zawady, różne podają nazwy), więc zaciągnąłem tam mojego towarzysza.
Poszliśmy drogą wiodącą w pobliżu Wielisławki, a jest ona jedną z pierwszych poznanych i polubionych dróg w moich górach. Szedłem nią wiele razy, a bywało też, że przejeżdżając pobliską szosą, nawet o zmroku, parkowałem i szedłem nią chociaż kawałek dla widoków, poczucia swojskości, bycia u siebie, w znanym miejscu.




Trudno było nie odwiedzić miejsca na zboczu Gajowej, sąsiadki Wielisławki, pierwszego miejsca, które już osiem lat temu oczarowało mnie tak mocno, że urok trwa do dzisiaj. Szedłem wtedy lasem, droga wyprowadziła mnie spomiędzy drzew i nagle otworzył się przede mną daleki widok na góry i doliny. 


Droga biegła dalej brzegiem lasu i pola opadającego w dolinę, ocieniona wychylonymi ku słońcu długimi konarami dębów, pole zieleniło się oziminą, a daleki horyzont zamykały najwyższe szczyt kaczawskie. W drugą stronę to samo wielkie pole falowało po niewielkich wzniesieniach, oddzielone od sąsiednich pól szpalerami drzew i kępami tarnin. Za niewielkimi laskami rosnącymi w zagłębieniach, widać było dalsze pola, pięły się łagodnymi łukami na grzbiety wzgórz, zdobione pojedynczymi drzewami, i ginęły na linii horyzontu. Magia tego miejsca tkwi nie tylko w widokach, tak urozmaiconych i dalekich, ale też w nagłej zmianie perspektywy w chwili mijania ostatnich drzew. Kiedyś, będąc tam, badałem swoje wrażenia, wracając do lasu i ponownie wychodząc na otwartą przestrzeń. Coś tajemniczego i właśnie magicznego dzieje się tam na dystansie zaledwie paru kroków przy wyjściu z lasu.
Dzisiaj to miejsce i te widoki pokazałem Jankowi, zastrzegając, że owszem, zdjęcia może zrobić, ale miejsce jest moje.
Tak właściwie całe te góry są moje.
W pobliżu Zawadnej widzieliśmy wielu rowerzystów jeżdżących wykonanymi niedawno ścieżkami rowerowymi. Przyznam, że z trudem akceptuję ich obecność, przy czym moja akceptacja jest wynikiem nie odczuwania, a jedynie rozumowania. W końcu oni też mają prawo bycia tutaj, nie tylko ja, ale w głębi serca czuję coś bliskiego oburzeniu:
– Czemu oni jeżdżą akurat po tych górach?? Niech jadą sobie gdzie indziej!
Na wieżę weszło kilku młodych mężczyzn, jeden z nich trzymał w ręku otwartą butelkę z piwem. Odnieść można wrażenie, że dla niektórych ludzi wypicie piwa jest konieczne dla lepszego postrzegania i przeżywania.
Czemu tak trudno uwierzyć mi w zabranie przez piwosza tej butelki ze sobą?…
Będąc tutaj parę tygodni temu, zwróciłem uwagę na brak kilkunastu nakrętek śrub skręcających drewnianą konstrukcję wieży; dzisiaj z satysfakcją stwierdziłem, że żadnej nie brakuje. Ktoś jednak baczy na stan wieży.

Nie mogliśmy gapić się długo na rozległe widoki, a to z powodu wiatru chcącego zerwać z nas kaptury, albo i przewrócić.
Wrócić do miasteczka najwygodniej można było szosą, ale kiepskie jest takie wędrowanie. Chcąc wybadać przejście przez wąski las i wyjście na malownicze pola po drugiej stronie, zaciągnąłem kolegę w nieznane mi zakamarki lasu i pól. Ładnie tam jest; uwagę zwraca duże samotne drzewo na falującym polu, zakole lasu tworzące ukryty zaułek, ale okazało się, że przejście wymagało zejścia w stromy i głęboki jar, a las rosnący na zboczach był większy niż się spodziewałem. Wróciliśmy więc do znanej drogi szutrowej i nią doszliśmy do szosy i miasteczka, ale nad głęboki jar wrócę przy najbliższej okazji. Wrócę i przejdę go wychodząc na drugą stronę. Widziałem ładne drzewa na rozległych polach, przecież muszę je poznać, a i strumień na dnie jaru powinienem zobaczyć.

Z rachub wynikało, że mamy rezerwę czasu, ale zmuszałem kolegę do wydłużania kroku. Bałem się spóźnić, chociaż wiedziałem, że się nie spóźnimy. Tak, byłem przejęty spotkaniem.
Po raz pierwszy w życiu miałem się spotkać z potencjalnymi czytelnikami moich książek, z osobami chcącymi mnie zobaczyć i wysłuchać. Dla mnie to spotkanie było wydarzeniem, na które czekałem wiele tygodni, a we wcześniejszych latach nawet nie śmiałem marzyć o jego zorganizowaniu.
Ludzie marzą o byciu bogatym, ja marzyłem o byciu pisarzem i o wydawaniu książek. Nadal nie uważam się za pisarza, ale książki mam. Może los nie dał mi wystarczających umiejętności, może przebojowości, wiary w siebie, albo nie wiem czego jeszcze, dość, że właściwie nigdy nie miałem czasu na swoją pasję pisania, a jeśli już, to zawsze kosztem snu lub innych zainteresowań.
Te moje książki nie są dziełami, nie mają szans zyskania popularności, ale są moje nie tylko z powodu nazwiska na grzbietach. One są moje, ponieważ niemała część mnie jest ukryta wśród ich słów, a jeśli ktoś przeczyta je wystarczająco uważnie, dostrzeże moje drugie marzenie i drugą pasję: miłość.





Licznego audytorium nie miałem, ale była Anna, o której coraz częściej myślę jak o przyjacielu, był też Janek, towarzysz wielu moich wędrówek. W czarnych wizjach przed spotkaniem widziałem pustą salę, a było dziesięć osób. Wstałem, zobaczyłem przyjazny uśmiech Anny, poczułem ulgę i zacząłem mówić.
Miałem przygotowaną ściągawkę – wykaz tematów do poruszenia – ale zapędzałem się w swojej mowie i w rezultacie niewiele skorzystałem z tej pomocy. Byłem tak przejęty, że mało pamiętam z tego, co powiedziałem. Dopiero po spotkaniu uświadomiłem sobie popełnienie pary gaf, na przykład nie przywitałem słuchaczy. Raz spojrzałem na zegarek, minęła godzina mojego wystąpienia, później bibliotekarka szepnęła do mnie, że pora kończyć. Byłem zaskoczony widząc godzinę: dochodziła osiemnasta, czyli kończyła się druga godzina spotkania i mojego mówienia o książkach, wędrówkach i górach.
Biblioteka kupiła książki, także dla swoich filii, tak więc kolejne czytelnie dolnośląskie mają je w swoich zbiorach.
Będą następne spotkania, już to wiem.

Na zakończenie parę słów a propos wspomnianego na początku widzenia nie tylko wzrokiem, czyli po prostu o odmienności naszego postrzegania i przeżywania.



Te zdjęcia przedstawiają fragment górnej części drogi do Gozdna, tej mojej ulubionej drogi w pobliżu Gajowej i Wielisławki. Widać na nich niewielką kałużę. Zwykłą, wysychającą kałużę, którą omija się nie zwracając na nią najmniejszej uwagi. Jednak dla mnie, a myślę, że i dla Janka, to jest ta kałuża, którą równo trzy lata temu fotografowaliśmy o zmroku, gdy odbijała ostatnie światło dnia i przez to wyglądała po prostu ładnie.
Janku, pamiętasz? Pierwsze zdjęcie, najładniejsze, jest Twoje.
Dla mnie jej dzisiejszy zwykły obraz łączył się z tamtym wieczornym, a przez to dostrzegłem ją i zobaczyłem inaczej. Tak mam w całych Górach Kaczawskich. Im lepiej je znam, im więcej czasu w nich spędziłem, tym droższy jest ich obraz, pełniejszy i bardziej nasycony wspomnieniami.







13 komentarzy:

  1. Wyobrażam sobie ciężar emocji, obaw, który z lekka przytłoczył Cię przed spotkaniem autorskim, ale wśród osób miałeś znajome twarze, Ani i Janka, to na pewno pomagało w opanowaniu tremy, bo nie wierzę, że i jej nie było:-) pierwsze koty za płoty, jak to się mówi; okolice Świerzawy nie zawiodły, widoki przednie, nawet słońce się pokazało, zielone oziminy,rude trawy i modrzewie, no i te drogi prowadzące w dal; podobne odczucia, jeśli chodzi o ilość osób odwiedzających "nasze" miejsca, jeśli za dużo i zakłócają spokój, to wzbudzają nieprzyjazne uczucia:-) mam to samo, choć pewnie przyczyniamy się w jakiejś części naszymi opisami do zainteresowania się okolicą; "dynamiczne" niebo dodaje niezwykłego kolorytu zdjęciom, czyste, bez chmur nie miało by takiej urody; pozdrawiam serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, Mario, miałem tremę. Co ciekawe, większa była wcześniej, a gdy parę dni przed spotkaniem napisałem plan mowy, taki w punktach, trema jakby minęła. Chyba po prostu poczułem się przygotowany. W czasie spotkania wróciła. Była umiarkowana, ale jednak była i sporo mi namieszała w planach. Myślę, że drugie spotkanie wypadnie lepiej.
      Więc masz takie same odczucia widząc dużo ludzi w Twoich lubianych miejscach! Czyli nie tylko ja tak reaguję. :-)
      Myślę, że w znikomo małym stopniu przyczyniłem się do zwiększenia popularności kaczawskich szlaków. Książki wydane były w niewielkich nakładach, na blog zagląda wąskie grono tych samych osób, a to, co dla mnie jest najcenniejsze zarówno w górach, jak i w książkach, docenia raczej niewielu.
      Na Zawadzie, górze z wieżą i ścieżkami rowerowymi, ludzie się pojawili (wcześniej było tam pusto) właśnie z powodu wieży i ścieżek. Pozostaje mieć nadzieję na wyczerpanie limitów finansowych i nie tworzenie nowych ścieżek dla rowerzystów.
      Mario, tyle jest tam dróg i dróżek! Cała poplątana sieć, po której można jeździć nikomu nie szkodząc, ale nie, to mało, trzeba jeszcze wjechać rowerem na górę. Dla mnie jest tutaj pewna przesada.
      A pogoda do tej pory trafiała mi się dobra. Od września byłem w górach chyba z 10 razy, większość dni była słoneczna, a deszczowego nie było.

      Usuń
    2. Tak, Mario, pierwsze koty za płoty. To samo powiedziałem Krzyśkowi po spotkaniu.

      Usuń
  2. Gratuluję spełniania się w swojej pasji pisania. A gdy tematem są ukochane góry, to jeszcze piękniej. Każdy powinien mieć pasje, które sprawiają tak wielką radość. Widzę u Ciebie wielką wrażliwość na to piękno jakie nas otacza. Ja czasami łapię się na tym, że coś jest chyba ze mną nie tak - bo denerwują mnie pseudo turyści, właśnie rowerzyści, którzy opanowują wszelkie ścieżki. Pozdrawiam serdecznie

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję, Aleksandro.
      Są tutaj dwie pasje: górskich wędrówek, zaistniała kilka lat temu, i druga pasja, pisania, istniejąca we mnie od czasów młodości. Tyle że tak mi się układa, że nie bardzo mam na nie czas, są więc takie… amatorskie.
      Rowerzystów widzimy tak samo. Niedawno szedłem, po raz pierwszy od lat, główną ulicą dużego miasta, rozglądając się wokół. Parę razy usłyszałem ostrzeżenie dzwonkiem, raz czy dwa rower otarł się o mnie. Tam na jednym chodniku był pas dla pieszych i przy nim dla rowerzystów. Pomyślałem, że kiedyś będąc na chodniku, można było czuć się pewnie i nie zważać na jadących. Teraz niestety i na chodniku jest się tym przeszkadzającym jadącym.

      Usuń
  3. Gratulacje Krzysztofie mi się podobają twoje zdjęcia.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję, Agnieszko.
      Zdjęcia są robione porządnym aparatem :-)

      Usuń
  4. Należy dodać, że były również brawa.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję, Janku.
      Dziękuję za bycie ze mną, nie zawsze łatwe, i za przychylność dziękuję.

      Usuń
  5. Krzyśku, pierwsze koty spacerują po płocie. Poszło. Obecność Ani i Jana wspaniała, ale też wspaniale sobie poradziłeś. No cóż, perfekcyjne przygotowanie i cały Ty. :DDD.
    Drogi niezwykłe. Kurcze, wystarczy tylko ścieżka, czasami mizerna, aby nią podążyć.
    A, tak w ogóle, to gratulacje!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję Ci, Chomiku.
      Och, do perfekcji sporo tam brakowało, ale faktycznie, jest we mnie pewna dążność do perfekcji, a przynajmniej dobrego robienia tego, czym się zajmuję.
      Ania, Darek i Janek pomogli mi swoją obecnością. Wiedziałem, że są.
      Czasami zdarza mi się zboczyć z wybranego szlaku żeby zobaczyć, dokąd podąża ścieżka. Pamiętam taką, która wzbudziła we mnie wspomnienia ścieżek Lubelszczyzny, a ona doprowadziła mnie do lasu i tam po prostu zniknęła. Dziwne, ale pamiętam miejsce, trafiłbym do niej.
      Pozdrowienia z Kielc, mojego miejsca pracy przez najbliższe pięć tygodni.

      Usuń
  6. A ja ciągle tutaj, miejsce takie same, próbuję czasami zróżnicować. Udaje się umiarkowanie, a przynajmniej podług wzorca z Sèvres (musiałabym sprawdzić, czy jeszcze jakieś obowiązują, bo może już żadne).
    Cieszę się, że dobrze było!
    U mnie się się kula :) i wreszcie przestał mi dokuczać kręgosłup, pewnie - domniemam - przez kolejkę, przestałam jeździć wszędzie samochodem.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Kiedyś jechałem z Poznania do Lublina. Wsiadłem zdrowy, wysiadłem pokręcony, z bólem kręgosłupa. Na szczęście rzadko mi dokucza. Może dlatego, że rzadko jeżdżę?
      O ile dobrze wiem, to w Sevres nadal przechowuje się wzorce miar, ale coraz częściej stosuje się wzorce matematyczno-fizyczne. Coś takiego: metr to określona część długości fali promieniowania danego pierwiastka. Instytucja jest i pewnie długo będzie, wszak komuś trzeba dbać o jednakowe miary w krajach należących do tej organizacji.
      A tak przy okazji powiem o myleniu przez ludzi symboli jednostek. Na przykład „km” do kilometr, a „KM”, to koń mechaniczny. Nagminnie kilometry są pisane wielką literą. Godzina ma symbol „h”, a nie „H”, bo ta wielka litera ma inne znaczenia – np. dotyczące pola magnetycznego. I tak dalej.
      Chomiku, było dobrze, bo nie było wpadki.

      Usuń