220126
Chciałem
spędzić na polach Roztocza ostatni dzień tygodnia słonecznej
pogody, a nie przy biurku. Potrzebowałem też ruchu; dłuższe
siedzenie działa destrukcyjnie na moją zdolność chodzenia.
Pojechałem i już przed siódmą wyruszyłem na szlak.
Od
rana do godziny 14 miało być bezchmurnie, ale synoptykom coś się
pomyliło, bo słońce widziałem tylko chwilami i przez chmury.
Owszem, widywałem błękit nieba, ale akurat nie tam, gdzie było
słońce. Szedłem odśnieżonymi drogami prowadzącymi na pola i
szosami; pierwsze były ciche, spokojne, bardziej swojskie i
malownicze, ale bywały śliskie, drugie suche, wygodne, ale z
hałasującymi samochodami mijającymi mnie o metr. Rano i pod
wieczór miałem szkołę przetrwania z powodu silnego mrozu. Wracając szosą w taką
właśnie właśnie porę, usłyszałem zatrzymujący się przy mnie
samochód.
– Podwieźć
pana? – kobieta za kierownicą uchyliła szybę.
– Nie,
ale dziękuję.
– Podwiozę,
twarz ma pan czerwoną.
– Specjalnie
tu przyjechałem żeby pochodzić.
– Naprawdę!??
Podwójny
zestaw ubrań dobrze pełnił swoją rolę, ale ostry wiatr kąsał
twarz, a dłonie niemal cały dzień miałem zmarznięte. Nic to.
Była droga, był daleki horyzont. Zebrałem garść ładnych
obrazów, kilka wspomnień, dzień minął jak zwykle szybko, do
samochodu wróciłem gdy było szaro.
Proszę
obejrzeć te dwa zdjęcia. Widać na nich nie tylko typowy dla
Roztocza pas drzew porastających doły, widać też ślad dawnego
głodu ziemi. Na początku wąwozu, tam, gdzie nachylenie zboczy
pozwalało na przejście konie ciągnącego pług, drzewa zostały
wycięte, i kiedyś zarośnięta krzakami łąka została zamieniona
w pole. Widać, jak jego prawy brzeg wciska się w wąwóz, a wyżej
omija zakolem zbyt strome zbocze. Akurat to pole jest użytkowane,
wiele innych, kiedyś wydartych na siłę lasom, zarasta ponownie.
Wraz z głodem skończył się też głód ziemi. Tej, która rodzi i
żywi. Zwracam uwagę na takie miejsca, ponieważ czuję związek
emocjonalny z moimi przodkami pracującymi na roli. Także z tymi
rolnikami, którzy teraz bronią się przed decyzjami skutkującymi
zatratą naszych narodowych tożsamości w imię obcych i nam
szkodliwych interesów.
Obrazki
ze szlaku
Tak dzisiaj zaczynał się dzień.
Długi
uskok, a na dole rzeczka i domy wioski.
Drzewa
na miedzy. W ciepły dzień skręciłbym tam. Lubię takie zakątki;
może posiedziałbym pod drzewami?
Tutaj
starałem się uchwycić lśnienie lodowej skorupy na śniegu.
Miejsce
martyrologii. To tam, przy samotnym, teraz uschniętym drzewie, stała
stodoła, w której Niemcy spalili żywcem kobietę z jej wnuczętami
za próbę uratowania żydowskiego niemowlęcia. Oto miejsce
konfliktu dwóch skrajnych postaw moralnych człowieka: miłosierdzia
i zezwierzęcenia. Nic więcej nie napiszę bo się jeszcze
okaże, że sieję nienawiść. Nie napiszę, ale pamiętam, bo tylko
w ten sposób mogę złożyć hołd tej kobiecie.
Dzisiejsze drogi.
Pierwsza
trasa: wokół Aleksandrówki. Druga: z Błażka przez Pasiekę,
Wierzchowiska Drugie, Majdan Obleszcze do Błażka.
Statystyka:
w drodze byłem 9 godzin, przeszedłem 22,5 km.
PS
Szkoda
mi zostawić te zdjęcia w zakamarkach pamięci laptopa. Myślę, że
powinny być tutaj.
Zrobiłem
je w jeden z tych szarych dni, gdy kolorowa jesień jest już
wspomnieniem, a zima jeszcze nie przyszła. Pojechałem pod Lublin
przyjrzeć się jednej z dwóch znanych mi wyjątkowo dużych i
starych alei lipowych. Drzew liczących sobie 150 i więcej lat jest
tam ponad setka. Wszystkie są malownicze, z charakterystycznymi dla
gatunku licznymi odrostami, wiele ma dziuple. Do największej może
wejść, jak oszacowałem, troje dorosłych ludzi. To drzewo jest tam
monstrualne, tak bardzo naznaczone wiekiem, zniekształcone
naroślami, że budzi ambiwalentne odczucia przyciągania i
odpychania, podziwu i obawy.
Pojechałem
tam, aby popatrzeć na stare drzewa, tak po prostu, ale i dla
odczucia tej wyjątkowej aury roztaczanej przez lipy. Tej
bezpośrednio odczuwanej aury uśpione drzewa nie emanowały, ale
bywały chwile, gdy wystarczyło mi zobaczyć na gałęziach brązowe
lotki z kulkami nasion, by chociaż wspomnieniem wrócić pod
kwitnące stare lipy, poczuć zapach kwiatów i usłyszeć buczenie
pszczół…
Lipowa
aleja.
Lipa
z oknami.
Dziuple.
Nowe
życie na starym.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz