Przez 15 czerwcowych dni chodziłem po Sudetach. Najwięcej czasu poświęciłem Górom Kaczawskim, ale byłem też kilka dni w Górach Wałbrzyskich i Kruczych, trzy dni chodziłem po wzgórzach Bramy Lubawskiej, poznałem arboretum w Wojsławicach. Aura nie była z tych wymarzonych: większość dni było chmurnych i deszczowych, kilka razy chowałem się przed deszczem albo skracałem wędrówkę, a któregoś dnia wracałem samochodem w czasie tak intensywnej burzy, że chwilami drogi nie widziałem. Były i plusy: ani razu nie przemokłem, a zbyt ciepły był tylko jeden dzień. Przez trzy dni szedłem z zaproszonymi znajomymi, w pozostałe włóczyłem się sam. Po trzecim czy czwartym dniu miałem wątpliwości, czy dam radę chodzić jeszcze tyle dni, ale następne dni dziwnie szybko minęły i z pewnym zaskoczeniem uświadomiłem sobie, że właśnie szykuję się do wyjścia na szlak po raz ostatni. Niewątpliwie pomogła mi deszczowa i chmurna aura, skracając czas wędrówek do około dziesięciu godzin, wobec dwunastu albo i trzynastu w pogodne dni poprzednich letnich urlopów.
Nie planuję opisów każdego dnia osobno, ale kilka postów na pewno opublikuję. Ten jest drugim z serii o nieznanej jeszcze długości.
Jezioro Pilchowickie.
Zaciekawiony wieścią o spuszczaniu wody, nad jezioro Pilchowickie pojechałem najbardziej popularną drogą, przez wieś Pilchowice.
Aura tego dnia była… hmm, zmienna. Chwilami świeciło pełne słońce, było dość ciepło, a w ciągu paru minut zrywał się porywisty wiatr, nachodziły chmury i zaczynało padać, nawet intensywnie. Dwa razy chowałem się pod drzewami i czekałem na przejście burz, na szczęście krótkotrwałych.
Miałem zamiar zaparkować na jednym z parkingów blisko zapory. Na miejscu okazało się, że nie ja jeden miałem taki plan: nie tylko parkingi były zatłoczone, ale i na każdym skrawku nieco szerszego pobocza wąskich tam dróg stał samochód. Trochę się kręciłem nim zaparkowałem i poszedłem nad jezioro. Zapora od strony elektrowni jest obudowana rusztowaniami, widać jasne, czyste fragmenty kamiennej ściany – efekt prac konserwacyjnych.
Poziom wody jest kilka metrów niższy od typowego. Widok karp drzew (tak myślę, ale pewności nie mam) wyciętych przed utworzeniem zalewu, odsłoniętych brzegów, śmieci, a zwłaszcza opon, wysychającego czarnego mułu i wody, która wydaje się być martwa i też czarna, mógłby być scenerią do katastroficznego filmu. Ciekawy, warty obejrzenia, ale nieco przygnębiający widok. W pobliżu mostu kolejowego leżą wraki paru samochodów kiedyś utopionych w wodzie. Zauważyłem, że są one największą atrakcją. Ludzie, także starsze osoby w miejskim obuwiu, schodzili po stromym zboczu na brzeg aby z bliska obejrzeć wraki, widziałem mężczyzn zaglądających do środka kabin jak potencjalni kupujący. Kiedy wracałem, pytano mnie, czy tą drogą dojdzie się do tych samochodów.
Na drugi dzień poznałem inną drogę nad jezioro: biegnie od Strzyżowca Górnego i można nią legalnie, o czym informują Lasy Państwowe na stosownych tablicach, dojechać nad samo jezioro. Ściślej nad dużą zatokę na południowym wschodzie. Co prawda ostatnie kilkaset metrów jedzie się szutrówką lub drogą gruntową, ale osobowy samochód przejedzie bez problemów, a zaparkuje się bez opłat i tłoku. Brzegiem, tym dawnym, wyższym i zielonym, biegnie malownicza ścieżka kończąca się na urwisku stromo opadającym do wody. Dno krańca zatoki zdążyło już wyschnąć na wiór, wodę widać paręset metrów dalej.
Woda jest spuszczana w celu dokonania przeglądu i ewentualnego remontu zapory, a ta kamienna wielka konstrukcja oraz elektrownia przy niej liczą sobie sto lat. Ciekawe, czy obecnie budowane konstrukcje techniczne będą w tak dobrym stanie po upływie wieku. Czy w ogóle będą się nadawać do remontów?…
Wysokie Skały
Na południe od stworzonego przez ludzi Jeziora Pilchowickiego Bóbr przełomem przepływa w poprzek gór. Anglicy zwą takie miejsca kanionami. Nad lewym brzegiem, a więc izerskim, wznosi się skalny masyw Kapitańskiego Mostku, a vis a vis niego, po stronie kaczawskiej, piętrzą się Wysokie Skały. Przełom jest pokaźny, czyni niemałe wrażenie, więc będąc w pobliskim Wrzeszczynie, poszedłem zobaczyć rzekę głęboko w dole i napierające na nią skalne ściany. Droga do Skał jest malownicza, dla niej samej warto było pójść, a po drodze widziałem parę nowych, ładnie wykonanych drogowskazów. Przy jednym z nich postawiono kamień z metalową figurką górskiego wędrowcy – ładna i oryginalna ozdoba zwykłej tablicy.
Zszedłem do połowy Wysokich Skał, tam zobaczyłem liny rozpięte między drzewami rosnącymi na mocno pochyłej ścianie i nie czując się na siłach, stosując naczelną w górach zasadę rozwagi, zawróciłem. Jeszcze kilka lat temu pod górę poszedłbym bez problemów, dzisiaj drapałem się na czworaka, ale wszedłem. Ech, lata, lata.
Przyczółki nieistniejącego od lat mostu. Przy tym po drugiej stronie Bobru nadal stoi nad przepaścią znak, widoczny na zdjęciu, zakazujący ruchu wszelkich pojazdów. Skoro nie ma tam ani drogi ani mostu, to jaki jest sens stawiania tam takiego znaku?
Zygmunt, pięćsetletni dąb. W kiepskim stanie jest staruszek.Rośnie przy wspomnianej drodze wiodącej do jeziora.
Fotki z drogi na Wysokie Skały.
Statystyka.
Aby nie zanudzać, podam łączne dane statystyczne: przejechałem 2350 kilometrów, a przeszedłem 225. Na szlakach byłem 153 godziny. Mapę z zaznaczonymi miejscami wędrówek dołączam niżej, a tutaj napiszę o zbyt szybkim minięciu mi tych dni. Za trzy miesiące, czyli w październiku, wrócę na dłużej, może nawet na całe trzy tygodnie. Mam przecież bezterminowy urlop, trzeba go wykorzystać.
Widoki z drogi do jeziora.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz