Moje miejsca
Tak nazywam te fragmenty Roztocza, które w jakiś sposób, nie zawsze zrozumiały, przemawiają do mnie, budzą pozytywne emocje, których widok trąca emocjonalne i estetyczne struny w moim jestestwie. Może to być krajobraz widziany z określonego miejsca, zarysy pagórów z kępami drzew i nitkami polnych dróg, ale i zupełne drobiazgi, jak pewna brzoza rosnąca przy drodze na wysokiej skarpie, o której jeszcze wspomnę później, a nawet zakręt drogi. Najczęściej nie mam pomysłów na ich nazywanie, w rezultacie tyle namnożyło mi się „moich miejsc” albo „moich brzóz”, że sam gubiłbym się wśród nich gdyby nie uzupełnienie nazwy pojawiającym się we mnie obrazem albo pamięcią wrażeń estetycznych tam przeżytych. Owa pamięć emocjonalna ma szczególne znaczenie w miejscach najzupełniej zwykłych dla innych ludzi, a ważnych jedynie dla mnie. Budzą one skojarzenia czy wspomnienia sprzed roku albo półwiecza, z czasów dzieciństwa. Jako przykład podam obraz miedzy z wydeptaną ścieżką, źdźbła traw nachylające się nad tą wąską a równą nitką, w jednym miejscu żółte liście brzozy i blask słońca. Przez minione dziesięciolecia pamięć pogubiła wszystko, co uznała za nieistotne. Nie pamiętam gdzie ani kiedy szedłem tą miedzą, został tylko nakreślony tutaj obraz. Tkwi we mnie jakby wyryty został w kamieniu, a myślę, że ma istotny wpływ na moje widzenie pól, miedz i brzóz, ponieważ najsilniej przeżywamy chwile naszego życia wtedy, gdy obudzą w nas uśpione zwykle wspomnienia i się z nimi jednoczą.
Zapraszam na drugą część jesiennych wędrówek po Roztoczu.
Dzika róża i samotne drzewo w oddali.
Zobaczywszy ten widok wiedziałem, że byłem tutaj w porze kwitnienia dzikich róż. Poszukałem w zakamarkach komputerowej pamięci, okazało się, że byłem w maju 24 roku. Przy lewej krawędzi tego zdjęcia widać to samo samotne drzewo.Jedno z moich miejsc: zbieg pagórów i kilku dróg. Inne miejsce. Jego widok uradował mnie ale i nieco zaskoczył, a to z powodu działania mojej pamięci: obraz i wrażenia pamiętam znacznie lepiej niż lokalizację. To miejsce zobaczyłem z oddali, a poznawszy, skręciłem ku niemu. Jest jednym z tych, których źródła działania na mnie nie znam. Po prostu się podoba i już.
Kolejne ładne miejsce. Tutaj także mogę zadać pytanie: właściwie dlaczego? Ładna dróżka, niezarośnięta chwastami brzezina? A może granica dwóch światów? Pewnie wszystkiego po trochu i coś jeszcze, może dalekie wspomnienie z dzieciństwa, niepamiętane ale nadal kształtujące moją wrażliwość na uroki krajobrazów.
Magiczne dla mnie miejsce styku dwóch przestrzeni: pól i brzozowego lasu.
Ulubiony dąb.
Znajome brzozy.
Rośliny
Przechodziłem przez pole kukurydzy. Od razu dodam, że przejść można nie łamiąc żadnej rośliny. Nieodmiennie zadziwia mnie ilość ziaren wykształcanych przez kukurydzę. Rośnie jedna przy drugiej, a na każdej jest przynajmniej jedna wielka kolba pełna ziaren.
Ładne, czerwone, apetycznie wyglądające jabłka leżały na brzegu drogi wzgardzone przez wszystkich. Wezmę chociaż jedno – pomyślałem. W ten sposób chciałem pokazać, nie wiem komu, że jednak nie cały wysiłek drzewa pójdzie na marne. Wziąłem, a wieczorem, już w domu, zjadłem. Było nieco twarde, ale bardzo soczyste i aromatyczne w sposób niespotykany w jabłkach sklepowych.
Maliny. Na Roztoczu uprawiane są odmiany owocujące aż do mrozów. Nie są już tak słodkie jak te wczesne, ale wartością samą w sobie jest możliwość zjedzenia w listopadzie tego delikatnego owocu zerwanego prosto z krzaka.
Duża plantacja orzechów laskowych. Cztery rzędy drzew ciągną się na długości bez mała kilometra. Orzechów nie widziałem.
Ostropest plamisty. Rozpoznanie tej rośliny sprawiło mi przyjemność.
Drugie kwitnienie tasznika. Zarośnięta nawłocią plantacja orzechów. Widziałem tę plantację kilka razy, jest opuszczona. Dwa lata temu tyle orzechów leżało na ziemi, że napełniłem nimi cały plecak i kieszenie, więc w tym roku, mając w planie wędrówkę po sąsiednich pagórach, wziąłem do plecaka wielką masywną torbę i… I nic. Nie było orzechów.
Skrzyp, potomek roślin tworzących wielkie lasy w czasach jeszcze przed dinozaurami.
Różana miedza.
Na szlaku.






























Brak komentarzy:
Prześlij komentarz