Od głodu, ognia i wojny...

 140126

Temat wpływu szybkiego wzrostu zamożności i bezpiecznego życia bez zagrożeń egzystencjalnych na ludzką psychikę i na struktury społeczne jest mi bliski, parokrotnie poruszany był tutaj. Dzisiaj wrócę do tematu, a wesprę się tymi słowami:

„Jeśli społeczeństwo wytwarza nadmiar szybciej niż potrafi stworzyć nowe role społeczne, nowe formy przynależności i nowe źródła sensu, wtedy upadek zaczyna się od wewnątrz.”

Kim był John Calhoun, autor tych słów, i czego one dotyczą? Oto cytat ze strony Ciekawostki historyczne:

>>Utopia jest rozumiana m.in. jako ideał społeczeństwa szczęśliwego. Dla większości z nas byłyby to świat, w którym nie ma głodu, wojen, służba zdrowia jest dla wszystkich ogólnodostępna, a wszelkie problemy życia codziennego zostały wyeliminowane. Warto sobie jednak zadać pytanie, w jaki sposób rzeczywiście wpłynęłoby na nas życie w świecie pozbawionym zmartwień i dylematów? Odpowiedź na nie postanowił znaleźć John Calhoun, tworząc mysią utopię.

Był on amerykańskim etologiem oraz badaczem-behawiorystą.<<

Zapraszam do lektury dalszej części tego artykułu, nie jest długi i dobrze wyjaśnia ideę i przebieg eksperymentu, tutaj napiszę tylko, że w tym i paru podobnych eksperymentach wszystkie gryzonie wymarły. Niżej wklejam ostatni akapit:

>>W wynikach tego eksperymentu John Calhoun widział analogię do współczesnego społeczeństwa. Według niego w momencie, gdy zanikają podstawowe problemy związane ze zdobywaniem pożywienia czy posiadaniem dachu nad głową, możemy zacząć być społecznie obojętni i przyjmować bierną postawę życiową. Pytanie jednak, na ile rzeczywiście wnioski płynące z tego eksperymentu możemy odnosić do naszego społeczeństwa? <<

Wrócę do myśli Calhouna, od której zacząłem: jeśli dobra tworzymy szybciej, niż możemy w pełni się dostosować do takiego stanu budując nowe wzorce zachowań jednostek i społeczeństw, nowe paradygmaty naszej etyki, moralności i sensu życia, rozkład od wewnątrz, a więc autodestrukcyjny, jest wysoce prawdopodobny, a może nawet nieunikniony.

>>Parlament Europejski właśnie zagłosował... PRZECIWKO poprawce stwierdzającej, że "Tylko biologiczna kobieta może zajść w ciążę" (…) 233 było przeciwko, 200 było za a 107 wstrzymało się od głosu. Czyli łącznie 340 europosłów nie potrafiło poprzeć tego oczywistego, biologicznego faktu.<<

Cytat z internetu.

* * *

Pieniądze i władza

„Za inflację tylko państwo jest odpowiedzialne. Inflacja bez udziału rządu czy wbrew niemu nie jest możliwa.”

Felix Somary

Dlaczego? Ponieważ z definicji inflacja jest nadmiarem ilości pieniędzy w stosunku do dostępnych dóbr. A więc wzrost cen nie jest samą inflacją, a jej skutkiem. Kto jest emitentem pieniędzy? Co prawda nie bezpośrednio rząd, a bank centralny, tak czy inaczej współpracujący z rządem, a więc władza, „oni”. Tworzenie i utrzymywanie inflacji jest zwykłym okradaniem ludzi. Skrytym, ale skutecznym sposobem na grabież majątku. Jak zwiemy tych, którzy kradną?

>>Rządy chcą się utrzymać przy władzy, a sposobem na to jest ciągłe rozdawanie cukierków. Sposób, w jaki rozdają cukierki, polega na ich ciągłym drukowaniu.<<

Usłyszane na kanale YT Wall Street Bullion. Dodam tutaj drugi sposób władz na utrzymanie stołków i rozwiązanie problemów przez nich stworzonych: wskazać na zewnętrznego winnego, wzbudzić poczucie zagrożenia i wokół niego zbudować poparcie społeczeństwa, a przynajmniej odwrócić jego uwagę – co właśnie obserwujemy.

„To czysta pycha. Są całkowicie zagubieni w swoim własnym urojonym świecie.” Peter D. Carlin o elicie europejskiej.

>>Przychodzi moment, kiedy elity kryjąc się za wielkimi moralnymi symbolami swojej cywilizacji, dla racjonalizowania swojej dysfunkcjonalności forsują rozwiązania sprzeczne z własnymi ideałami i wprost prowadzące do unicestwienia starego porządku.<< Ray Dalio

Tutaj  jest garść informacji o zadłużeniu Polski. Nie chcecie czytać? To nudne? Nie uciekniecie, ten problem wróci do was. Znajdziecie go w swoim odchudzonym portfelu, w rosnących cenach pieczywa i zwiększonym bezrobociu, a na koniec w rozróbach na naszych ulicach. Ale nie martwcie się, gdy włączycie telewizornię, usłyszycie proste wyjaśnienia i w nie uwierzycie. Znowu będzie spokojni.

„Złoto jest zabezpieczeniem przed wszelką ludzką głupotą.”

Z kanału ITM Trading na YT.

Jeśli rzetelnie prześledzić wszystkie ogniwa łańcucha przyczyn i skutków, dojdzie się do jednego wniosku: za ogromne i szybko rosnące zadłużenie naszej ojczyzny, za rosnące ceny w sklepach, za irracjonalne decyzje rządu, za wzrastającą liczbę wszelkich ograniczeń i kontroli, za iluzję demokracji, my sami jesteśmy odpowiedzialni, ponieważ głosujemy na tych, którzy obiecali łatwe rozwiązania i rozdawanie pieniędzy. Nie wiemy i nie chcemy wiedzieć, że „oni” tyle mają, ile nam wcześniej zabiorą, że rolą rządów nie powinno być wtrącanie się do wszystkiego. Jeśli nie okradną nas w podatkach i przeróżnych opłatach, to w celowo utrzymywanej inflacji, a więc w utracie wartości naszych dochodów i oszczędności.

Jesteśmy winni, i ani ignorancja, ani ślepota, nie tłumaczą nas, bo dostęp do informacji i wiedzy mamy łatwy.

>>Zeus to bowiem człeka wwiódł na rozumu drogę: Cierp i cierpieniem ucz się” – rzekł.<< Ajschylos, trylogia „Oresteja”, tragedia „Agamemnon”.

Wiosna

 130425

Dzisiejsza wędrówka była inna od wcześniejszych, zimowych: mniej szedłem, więcej siedziałem w ładnych miejscach. Wszak nie zmarznę w czasie przerwy, dzień już o tyleż dłuższy od zimowego, a wokół tak wiele cudów panny Wiosny. Miedza pod drzewem otulonym zapachem kwiatów i wirem pszczół, z dalekim widokiem pasemek pól malowanych zielenią ozimin i rozjaśnionych słońcem, wydaje się wygodnym fotelem. Tuż obok, nisko przy ziemi, też wiele się dzieje: nadal kwitną niepozorne, ale przecież przez to właśnie ujmujące, wiosnówki, gwiazdnice i taszniki; mrówki i przeróżne żuki wdrapują się na grudy ziemi niczym nasi alpiniści na K2, trawy wypuszczają świeże pędy w kolorze najczystszej zieleni, a cały ten mikroskopijny świat obok moich butów lśni w wiosennym słońcu.

Z różnych powodów nie byłem na szlaku 11 dni, ale Wiosna nie była na mnie obrażona za to zaniedbanie. Wprost przeciwnie: odniosłem wrażenie jej zadowolenia z powrotu na roztoczańskie pola; wszak pozwalała się oglądać w najładniejszych swoich kreacjach.

 Na krzewach tarniny jest mnóstwo pąków kwiatowych, a i pierwsze kwiaty widziałem. Pąków jest tak dużo, że można się spodziewać krzewów całych w bieli. Widok pąków już budzi radość i oczekiwanie, a kiedy rozkwitną, będzie oszałamiający.

 Brzozy otuliły się zieloną mgiełką swoich nowych listków. Zawsze są piękne, teraz olśniewają swoją urodą. Nieodparcie nasuwa mi się porównanie z rozkwitającą urodą dziewczyny stającej się kobietą.

Znany mi zakątek na brzegu niewielkich dołów: w głębi nadal kwitnąca mirabelka, bliżej już kwitnąca czereśnia, pierwsza w tym roku. Widziałem mnóstwo pszczół uwijających się wśród kwiatów, słyszałem ich miłe dla uszu buczenie. Dla tych stworzeń zaczął się bardzo pracowity czas. Czasami szkoda mi ich. Tyle się trudzą, a później przychodzi wielki stwór i zabiera im zapasy, a drugi, piszący te słowa, zjada je nie zawsze pamiętając o ogromie pracy pszczół.

Chodziłem właściwie bez planu, od jednego pamiętanego miejsca do drugiego, a kiedy okazało się, że jeszcze za wcześnie na powrót, starym zwyczajem poszedłem drogą zobaczyć dokąd wiedzie, a jej siostrą wróciłem.

 Fragment drogi powrotnej wypadł mi lasem, i tam, wśród grabów, zobaczyłem zielony kobierzec z mnóstwem białych niewielkich kwiatków. Zawilce. Wszedłem głębiej, stałem i patrzyłem odczuwając… bezradność. Nie wiem, dlaczego. Każdy z tych delikatnych kwiatów jest dziełem sztuki godnym nachylenia się i podziwu. Jak wobec tego reagować na tysiące takich dzieł Natury? Jak oswoić się z jej rozrzutnością, z jej przemożnym pędem do życia?

Obrazki ze szlaku

 Pąki na bukach. Lada dzień drzewa się zazielenią.

Ostra granica pól i dołów. Akurat te są przyjazne, jasne, zdobione pokaźnymi i fantazyjnie wykrzywionymi lipami. Co prawda nieco dalej widać między drzewami ślady ludzi, ale przecież wystarczy tam nie patrzeć.

 Poszarpane krzewy tarniny. Wyobraźnia podsuwa mi obraz wściekłej maszyny szarpiącej gałęzie w szale niszczenia. Tam, gdzie ta piekielna maszyna nie sięgnęła, jest życie, są kwiaty, będą owoce. Patrząc na ten pokaleczony szpaler drzewek czułem żal, a pocieszałem się widząc kwiaty na ocalałych gałęziach. Tak, wiem: uprawy są ważniejsze. Tak tylko piszę, bo drzew mi żal.

 Siostry syjamskie.

 Polna droga pnąca się po stromym zboczu, brzozy na szczycie, wyłaniający się zza drzew rozległy widok, czy ta zgrabna sosna? A może to wszystko i coś więcej? Trudno mi wskazać najbardziej przyciągające mnie cechy tego pamiętanego, lubianego i dzisiaj specjalnie odwiedzonego miejsca.

 Dal.

 Samotna czereśnia i dal.

 Drewniany dom. Postawiony niedawno w miejscu opuszczonego gospodarstwa rolnego. Imponuje precyzją wykonania i grubością ścian. Myślę, że koszt jego postawienia też zrobiłby wrażenie. Okolica jest bardzo malownicza, a najbliższe domy są oddalone o kilometr. Pozazdrościć.

 Jak zawsze uśmiechnięta i kusząca dojściem do nieba droga.

 Dzika róża, listeczki i jeden, nadal czerwony, zeszłoroczny owoc.

 Lisi Dół nie imponuje wielkością, ma raptem kilometr długości, ale odwiedzam go ilekroć jestem w pobliżu; może dla przejścia uroczej drogi biegnącej jego skrajem? Znaczna część Dołu jest zarośnięta i trudna do przejścia, ale są fragmenty kuszące wygodą, dużymi drzewami i profilami zboczy przypominającymi góry w miniaturze. 

 

Oto „górska” wąska ścieżka trawersująca strome zbocze – dowód na odwiedzanie Dołu nie tylko przeze mnie.

 Samotne drzewa na polach mają urok szczególny, chociaż dla mnie tajemniczy, skoro nie potrafię dociec istoty ich przyciągania. Widok dali spod takich drzew mam za najładniejszy, a jeśli jeszcze drzewo jest okazałe i rośnie na wysokiej między, jak ten dąb z przytulonym do niego różanym krzewem, trudno mi odejść; gdy już się zdecyduję iść dalej, powroty i oglądanie się są już rytuałem. Na dwóch wzgórzach rozdzielonych wąską doliną rośnie na miedzach chyba 10 samotnych dębów. Moje dębowe miejsce.

 Trzy topole, a może jedna potrójna? Tak czy inaczej robi wrażenie wielkością, a zwłaszcza strzelistością.

Późne popołudnie, ostatnia przerwa.

Trasa na zachodnim Roztoczu: pola i drogi między Gilowem a Wólką Czarnięcińską.

Statystyka: kwadransa zabrakło do bycia 12 godzin na szlaku, a przedreptałem 20 km.

PS

Chcecie poznać prosty sposób na utratę miliardów? Posłuchajcie.